Stefan Zych

Stefan Zych urodził się 26 grudnia 1897 roku w Przemyślu. Naukę rozpoczął we Lwowie, a następnie kontynuował w Krakowie, lecz przerwał ją wybuch I wojny światowej. Wstąpił do Legionów Polskich i służył w 3. pułku piechoty, walcząc na frontach karpackim i wołyńskim. Po wojnie związał się z Wojskiem Polskim. Ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii w Poznaniu i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, między innymi w Bitwie Warszawskiej. Otrzymał dwukrotnie Krzyż Walecznych oraz Krzyż Niepodległości.

Zych uzyskał stopień kapitana artylerii, a w 1929 roku, ze względu na stan zdrowia, przeszedł w stan spoczynku. Pracował w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. Podczas służby w Przemyślu mieszkała tam z nim rodzina. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany i osadzony w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku przewieziono go do Katynia i rozstrzelano. Jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji w 1943 roku. W 2007 roku został pośmiertnie awansowany do stopnia majora.

Na podstawie artykułu „Stefan Zych” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.