Stanisław Biega

Stanisław Biega urodził się 5 września 1893 roku w Sanoku. Tam uczęszczał do szkół, a w 1911 roku zdał maturę w C.K. Gimnazjum Męskim. Rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej i równocześnie odbywał przeszkolenie wojskowe. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionu Wschodniego, a następnie służył w I Korpusie Polskim. Walczył z siłami bolszewickimi, między innymi jako ochotnik w załodze pociągu pancernego „Związek Broni”. Za udział w walkach pod Bobrujskiem otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w Wojsku Polskim jako oficer saperów. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, a w okresie międzywojennym pełnił funkcje szkoleniowe i dowódcze. Ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie, w 1935 roku awansował na majora. W kampanii wrześniowej 1939 roku był przydzielony do sztabu Armii „Poznań”, uczestniczył w bitwie nad Bzurą i obronie Warszawy. Po kapitulacji trafił do niewoli w Oflagu VI B Dössel, gdzie zginął 27 września 1944 roku podczas alianckiego nalotu.

Na podstawie artykułu „Stanisław Biega (major)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.