Jacek Wiąckowski

Jacek Przemysław Wiąckowski, polski chemik, urodził się 18 czerwca 1931 roku w Przemyślu, a zmarł 23 marca 2000 roku w Warszawie. Zajmował się technologią chemiczną, ochroną radiologiczną, zastosowaniem izotopów promieniotwórczych, ochroną środowiska, profilaktyką pożarową, ratownictwem chemicznym i zarządzaniem ryzykiem. Ukończył Uniwersytet Poznański w 1953 roku, a następnie uzyskał doktoraty nauk rolniczo-leśnych i technicznych. W 1954 roku został członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego.

Pracował w Instytucie Technologii Drewna w Poznaniu oraz w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, gdzie kierował także Pracownią Badań Izotopowych Akademii Rolniczej. Pełnił funkcje związane z przemysłem siarkowym, a później kierował zespołem i zakładem ochrony przeciwpożarowej w Szkole Głównej Służby Pożarniczej. Od 1974 roku był profesorem nadzwyczajnym Politechniki Warszawskiej, a w 1990 roku uzyskał tytuł profesora i został profesorem zwyczajnym Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. Był autorem 197 publikacji naukowych. Został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach; jego grób znajduje się również na cmentarzu komunalnym Zasanie w Przemyślu, mieście jego urodzenia.

Na podstawie artykułu „Jacek Wiąckowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.