Edward Herbert

Edward Franciszek Stanisław Herbert urodził się 26 marca 1899 roku w Przemyślu. W rodzinnym mieście ukończył pięć lat szkoły, a następnie uczył się w Wiedniu i wstąpił do szkoły kadetów. W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył między innymi w 18 pułku piechoty i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W kolejnych latach pełnił służbę w jednostkach piechoty i formacjach związanych z bronią pancerną. W 1935 roku awansował na kapitana, a w 1938 objął dowództwo kompanii szkolnej 5 batalionu pancernego.

Podczas mobilizacji w sierpniu 1939 roku został dowódcą 51 szwadronu czołgów rozpoznawczych. 2 września został ranny w Żarkach i trafił do szpitala. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany i osadzony w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku przewieziono go do Katynia, gdzie został rozstrzelany. W 2007 roku awansowano go pośmiertnie na stopień majora. Jego kuzynem był poeta Zbigniew Herbert, który poświęcił mu wiersz „Guziki”.

Na podstawie artykułu „Edward Herbert (kapitan)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.