Aladár Emánuel Korompay

Emánuel Aladár Korompay urodził się 23 marca 1890 w Budapeszcie lub Levicach. Ukończył studia filologiczne na Uniwersytecie Budapeszteńskim i pracował jako nauczyciel języków klasycznych. W 1914 roku został zmobilizowany do armii austro-węgierskiej i skierowany na front galicyjski. Po wojnie osiedlił się z rodziną w Polsce, przyjął polskie obywatelstwo i wstąpił do Wojska Polskiego. W latach 1923-1924 służył w Przemyślu, a później pracował tam także w Rejonowym Zakładzie Zbożowym.

W 1930 roku został lektorem języka węgierskiego na Uniwersytecie Warszawskim. Zajmował się przekładem polskiej literatury na węgierski oraz opracował słownik polsko-węgierski i węgiersko-polski, wydany w 1936 roku. W sierpniu 1939 roku wrócił do Polski z Węgier i poddał się mobilizacji. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany, a następnie osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku funkcjonariusze NKWD zamordowali go w Charkowie. Był oficerem Wojska Polskiego, polonistą i ofiarą zbrodni katyńskiej.

Na podstawie artykułu „Emánuel Aladár Korompay” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.